Feestleeskussen

De oudste mocht vandaag nog eens naar het feestje van zijn goede vriendin.  Hij keek er echt naar uit.  De uitnodiging was dan ook veelbelovend.  Ze zouden zich als echte sterrenkoks gedragen en een viergangenmenu tevoorschijn toveren.  Samen overlegden we even wat zijn vriendin leuk zou vinden voor haar verjaardag.  Ik stelde een leeskussen voor en de oudste was meteen enthousiast.  Hij wou een kussen in een stofje met véél kleurtjes - dat hij prompt zelf ging uitzoeken - en hij smeekte zelfs even of hij het dan voor haar mocht maken.  Dat laatste praatte ik wat uit zijn hoofd.  Hij is immers op sportkamp deze week en ik wou het risico niet lopen dat hij maar met een half cadeau richting feest kon vertrekken.

Tijdens het maakproces worstelde ik echter met de gedachte dat het wel heel lief was van hem dat hij zelf een kussen wou maken voor zijn vriendin.  Die paspel zag ik hem nog niet stikken, maar een klein kussentje ... dat kan hij zelf.  Toen hij op maandagavond thuis kwam van zijn sportkamp, lag de stof klaar.  Als hij nu eens een kersenpitkussentje zou naaien ?  Hij glunderde en begon er meteen aan en zo'n uurtje later hadden we er een extra kleine kussentje bij, volledig van zijn hand.

Alles ging in een papiertje en hij besloot als versiering er enkele van zijn pompons aan te hangen.  Ik naaide ze wel met een paar kleine steekjes aan het lint.